6 Jaar geleden werd bij mij Iga-nefropathie geconstateerd, ook wel bekend als de ziekte van Berger. Ik was eind twintig, moeder van een dochter, vrouw van, werkend en een druk bezet typje. In eerste instantie zei deze uitslag mij niet veel. Het was “per toeval” ontdekt en ook had ik geen klachten. Dus met een stapeltje info over hetgeen ik zou hebben ben ik weer huiswaarts gekeerd en doorgegaan met m’n normale leventje. Braaf ging ik 1 keer in de 3 maanden naar de nefroloog om mijn nierfunctie te checken en 2 jaar lang bleef deze op de 73% hangen, prima dus. Met Berger kun je gewoon oud worden, alleen ga je met een achterstand je ouderdom in.. dat zou ik dan wel weer zien.

Bijna drie jaar geleden, in de meest hectische periode voor een verhuizing van ons gezin naar Beekbergen, bleek echter dat mijn nierfunctie “plots” was gedaald naar 32%. Die dag was ik wel een beetje van mijn stuk gebracht. Toen ben ik mij toch maar even gaan verdiepen in wat ik nou precies had. Het scenario was niet zo mooi, het woord “niervervangende therapie” is me nog wel het meest bijgebleven uit die periode. Tussen alle drukte van het verhuizen, nasleep van de nieuwbouw, dochter naar een nieuwe school etc… belandde ik van de ene op de andere dag in een situatie waarover je geen controle hebt. Ik kan me nog goed herinneren dat ik in een ochtend aan de keukentafel mijn eerste medicijnen nam en dacht: “Hier kom ik dus nooit meer vanaf”.

De eerste zomer als nierpatiënt voelde zwaar, ik kwam kilo’s aan, kon vaak geen stap verzetten (bleek ook nog eens pfeiffer te hebben) en die pillen… ik had zo mijn methoden, vijf keer op een dag steeds maar weer die doos voor me met al die kleurtjes, dat beviel me helemaal niet. Ik heb toen vijf keer teruggebracht naar drie en uiteindelijk naar twee keer per dag. In de ochtend nam ik de lichte kleurtjes, in de avond de donkere.  Inmiddels zakte de functie naar 20% en werd alles in gang gezet, op mijn verzoek, voor de transplantatie. Mijn vader bood zich aan als nierdonor, mijn zusje ook. Beiden gingen de APK in en beiden zijn inmiddels goedgekeurd. Mijn vader gaat als eerste en dat voelt goed! We zitten nu in rustig vaarwater, stilte voor de storm, denk ik.
Sinds een jaar gaat het steeds beter, ik ben gestopt met de medicatie op eigen initiatief in overleg met de arts, slik alleen nog pillen tegen een hoge bloeddruk. Die pillen en mijn huidige leven gingen gewoon nog niet samen. Ik was mijzelf niet door de medicijnen en aangezien ik na de transplantatie mijn hele leven nog moet slikken, leek het mij beter om met een “gezond” lijf de hele procedure in te gaan. Mijn overtollige prednisonkilo’s ben ik inmiddels kwijt, ik rij weer fanatiek paard, mountainbike, tennis en fitness  me suf en kan eindelijk na bijna drie jaar weer zeggen dat ik mijzelf ben. Mijn totale nierfunctie zit inmiddels op 17% dus het is afwachten maar ik ga alles met een positief gevoel tegemoet. Het sporten en het leven doen mij en mijn lijf goed.. mijn arts zei ooit tegen mij; ”Het is leven, niet lijden…” en zo is het! Je moet eruit halen wat erin zit…