Maandag zou een spannende dag worden! Iemand van de Nierstichting zou langskomen om te praten over de mogelijkheden van sponsering. Wat zeg je nu, sponsering? We (m’n pa en ik) willen met het project New York 2013 meer doen dan alleen maar hardlopen. We willen ons laten sponseren voor de Nierstichting. Hiernaast willen we ook meer bekendheid geven aan donatie bij leven en na overlijden. Maar meer hierover komt nog wanneer we de lijnen wat duidelijker hebben.
Het gesprek was gezellig en goed! Het bleek dat de ideeën en de dingen die we al gedaan hadden eigenlijk hetgeen was dat ook door hen zou worden aanbevolen. Ze gaan een pakket opsturen met spullen om mee te kunnen beginnen!

Verder de gehele dag ongewild rustig aan moeten doen. Bij het minste of geringste een hartslag van hoog! Bij het meten ’s ochtends was hij 114… waar hij normaal tussen de 75 en de 85 zit. De nadelen van in het rood lopen gister… Bleeeh!! Stom gedoe. Vroeg naar bed maar! Ik moet echt beter gaan opletten wat ik doe en hoe ik mijn dagen invul! Vannacht wel goed in slaap gevallen!!

Dinsdag was het stukken beter! Nog niet zoals het was, maar stukken beter! M’n hartslag was redelijk normaal: 89 bij de meting. De hele dag rustig aan gedaan. In de middag ging ik lekker een stukje fietsen! Camera mee mocht er iets zijn wat de moeite waard is te fotograferen… Ik was nog geen 15 minuten rustig fietsend de deur uit of een lekke achterband! Nee toch, mega irritant. Wil je eindelijk wat doen… Opgehaald door m’n pa met de auto … een beetje een baaldag dit … maar wel 1 in het teken van bijkomen.

Na een goede nacht toch weer wakker geworden met een hoge hartslag! Pfff gelijk maar kijken naar mijn waardes. Alles perfect, zelfs mijn hartslag… hij voelt alleen zo hoog! Na douche en trap op en trap af weer gekeken hartslag 125 …pff te hoog, niet lekker hoog! Gaat dat echt nog wel naar beneden ooit? Vandaag wel weer lekker naar buiten fietsen samen met m’n pa en ook lekker door de stad gebanjerd.
De nacht was een ander verhaal. Ik zat erdoorheen, ik was kapot! Ik wou niet meer, het voelde allemaal alsof ik het niet meer aankon dat eindelijk na 7 maanden van ziek zijn, transplantatie en revalideren mijn wil gebroken was. Dat de deur die mij overeind hield nu open gevlogen was en alle shit over me uitgooide. Bleeeh! Alles raakte me alles was teveel… Toch nog goed met mijn vriendin kunnen bellen en een heel stuk rustiger kunnen slapen!

Donderdag Yehaaa wat een verschil met gister(nacht). Ik voelde me sterk en goed! Vandaag ga ik kijken naar mogelijk mijn nieuwe kamer! Ik heb er zin in! Het voelde allemaal wel lekker, maar ergens tussen mijn oren sluimerde de gedachten van niet teveel niet teveel doen. De woning was mooi en groot! Veel van wat ik in een woning wil zit erin! Het staat niet te ver van de stad en heeft ook Ov in de buurt! Nou perfect toch! Ik moet voor morgen 12 uur beslissen wat ik wil… Ondanks alles is het wel twijfelen … is het niet teveel, te duur of te groot. Ik ga er een heerlijk nachtje over slapen!

Vrijdag: Ik heb de woning genomen en ik sta eerste op de lijst dus 90% zeker dat ik hem krijg. Het was een week van ups en downs.. Maar uiteindelijk wel een goed gevoel over!