Iedere woensdagmorgen mountainbike ik met andere enthousiaste vrouwen in de prachtige omgeving van Beekbergen. We hebben werkelijk schitterende gebieden met bossen, zandvlaktes en heide die ik vaak per paard of per mountainbike bezoek. Zo ook afgelopen woensdag toen we weer met het groepje de mountainbikepaden onveilig gingen maken. Op rechte stukken kan ik het aardig goed bijhouden, maar het is hier overwegend “vals plat” en met name de stukken die omhoog gaan heb ik toch wel moeite mee. Het was op een prachtig breed zandpad, de zon scheen door de bomen en de frisse ochtendgeur van het bos drong door tot diep in m’n longen.
De rest van de dames reed een stuk voor mij en ineens bekroop mij het gevoel dat dit het is.. fitter dan dit word ik niet. Ik sport veel en zou eigenlijk met gemak de rest moeten kunnen bijhouden, maar in de praktijk werkt dat dus niet zo. Het was een moment waarop ik realiseerde dat ik met mijn 17% nierfunctie wel nog veel  kon, maar niet meer dan dit. De laatste maanden ging het eigenlijk steeds beter met me en ik voelde dat mijn lijf weer volstroomde met energie en adrenaline en het sporten is een belangrijk ding voor mij. Maar het gevoel veranderde daar op dat pad.. het was niet meer die euforie van de endorfine maar een constatering van een hard feit.

Gelukkig zijn de dames volledig van mijn conditie op de hoogte en regelmatig staan ze op mij te wachten en reageren ze positief. Sinds kort fietst een dame mee die zelf ook een geschiedenis heeft op gezondheidgebied. Zij heeft een hersenbloeding gehad en voor haar is dit ook een overwinning, samen sluiten we dus op woensdagmorgen de rij af. Maar onder de dames is nog iemand met een verhaal, een plekje op haar wang wat na onderzoek huidkanker blijkt te zijn en dan hebben we nog een gezamenlijke vriendin die voor de tweede maal binnen 5 jaar geconfronteerd is met borstkanker die nu in een zeer spannende fase zit.  Zo merk je dat er om je heen mensen zijn met hun eigen verhaal, hun eigen strijd en hun eigen hoop.. hoop op genezing, hoop op een blijvende goede gezondheid. Dit is zo’n week die je weer even met de beiden benen op de grond zet.

Gisteren werd er bij de basisschool van onze dochter een educatieve week afgesloten met een markt voor Kika. Ook de kinderen zijn op deze manier geconfronteerd met de broosheid van het leven.. het is goed om stil te staan bij het leven van anderen, de toestand van anderen, de gezondheidskwesties van anderen maar ook bij de vraag wat je zelf kunt doen..voor anderen. Geef daarom geld aan de collectanten die voor al die goede doelen aan de deur komen.. sta dan even stil bij wat jou kan overkomen of ander overkomen is. Als de collectant deze week van de Nierstichting aan de deur komt geef ik ook…ik weet namelijk wat het betekent voor mij en voor vele anderen….