Wat heb jij over voor een nierpatiënt?
Steun ons >
Lees het verhaal van Maja >

Ingrediënten voor 2 personen
2 rode paprika’s, doorgesneden en zaadjes verwijderd
4 grote rijpe tomaten
1-2 eetlepels olijfolie
2 teentjes knoflook, geraspt
1/4 theelepel zwarte peper
1 theelepel paprikapoeder
2 theelepels komijnpoeder
snufje cayennepeper
2 moten witvis
klein bosje peterselie
klein bosje koriander

En zo maak je het
Verwarm de grill van de oven voor en leg de paprika’s eronder gedurende een minuutje of 10 zodat ze zwart blakeren, Haal ze eruit en doe ze in een plastic zak terwijl ze afkoelen. Dit zorgt ervoor dat je het vel er beter af kan halen. Als ze afgekoeld zijn pel je het vel eraf en snij het vlees in dunne reepjes. Ondertussen breng je een pan water aan de kook, snij je de tomaten kruislings in aan de onderkant en dompelt ze gedurende 20 seconden onder het kokende water. Spoel ze daarna af met koud water en verwijder het vel. Snij ze daarna in vieren, verwijder de zaadjes en snij in blokjes.
Verwarm in een pan met deksel de olijfolie en voeg daar de knoflook, de specerijen en de zwarte peper toe en verwarm gedurende 1-2 minuten. Doe daarna de tomaat en de paprika erbij en laat op een niet te hoog vuur een minuutje of 20 sudderen met de deksel er half op tot de tomaten erg zacht zijn. Druk met een pollepel de tomaten uit elkaar en roer goed door elkaar. Kook nu nog een minuutje of 5 door zonder deksel erop zodat al het vocht verdampen kan.
Verwarm de grill voor van de oven, besmeer de vis met wat olijfolie en doe er wat zwarte peper over. Bak nu onder de grill tot de vis gaar is (ongeveer 4-8 minuten, hangt van de dikte van de vis af dus hou in de gaten). Leg de tomatensaus op de borden, leg de vis erop en bestrooi met peterselie en koriander. Lekker met bijvoorbeeld gekruide couscous of een bulgursalade.

Enjoy!

Voedingswaarde per persoon
Eiwit 39 gr
Natrium 130 mg
Kalium 1200 mg
Forfor 443 mg
Vet 9 gr

Een nierpatiënt moet er heel veel voor over hebben om een beetje normaal te leven. Want dialyse is geen leven, maar overleven. Een paar keer per week naar het ziekenhuis, urenlang vast aan een apparaat, steeds moe. Voor een nierpatiënt is het niet vanzelfsprekend om te werken, te sporten of ergens naar toe te gaan. Transplantatie is nog altijd de beste oplossing. Maar de wachtlijst is lang. De Nierstichting zet alles op alles om de wachttijd op een donornier te verkorten. En ondersteunt onderzoek naar nieuwe en betere behandelmethoden. Dat kunnen we niet alleen.
Wat heb jij over voor een nierpatiënt?

Radiospot Jochem >
Lees het verhaal van Jochem >

Door de hoeveelheid specerijen en kruiden die je in deze soep gebruikt valt het totaal niet meer op dat er nauwelijks zout in zit en dus erg natriumarm is. Zéker als hem ook nog eens maakt met zelfgemaakte natriumarme bouillon!

Ingrediënten voor 4 personen
4 rode paprika’s, gehalveerd, zaadjes verwijderd
2 eetlepels olijfolie
1 rode ui in ringen
8 blaadjes salie (ong 2 gr, of 1 gr gedroogde salie)
2 laurierblaadjes
2 theelepels komijnpoeder
halve theelepel suiker
naar smaak chilivlokken en zwarte peper
500 ml natriumarme groentebouillon
1 bleekselderijstengel, schoongemaakt en fijngesneden
geraspte schil van een halve citroen
1 teentje knoflook, geplet
handjevol fijngesneden basilicum
handjevol fijngesneden platte peterselie
1 eetlepel zure room per kop

En zo maak je het
Warm de olie in een pan op en fruit de ui en de salie er langzaam in tot de ui zacht en doorzichtig is, dit duurt ongeveer 5 minuutjes. Snijd 1 halve schoongemaakte paprika in blokjes en zet apart. Snij de rest van de paprika in repen en doe bij de ui en salie. Doe de laurierbladen, de komijn, de suiker en de chilivlokken erbij en roer goed door. Laat een minuutje of 5 rustig bakken en doe daarna de natriumarme bouillon erbij. Breng aan de kook, doe de deksel op de pan en laat gedurende 15 minuutjes zachtjes sudderen.
Wanneer de paprika’s zacht zijn zet je het vuur uit, haal je de laurierbladen uit de pan en pureer je de soep met een staafmixer tot een mooi glad geheel. (Dit kan enige minuten duren, maar hoe langer je het doet des te lekkerder wordt de soep). Voeg naar smaak zwarte peper toe. Laat de soep enigszins afkoelen en roer de in blokjes gesneden paprika, het teentje knoflook, de bleekselderij en de citroenrasp door de soep. Als je de soep koud wilt eten zet je hem in de koelkast gedurende een paar uur (of de hele nacht) en dien hem koud op met een flinke handvol fijngesneden gemengde kruiden (basilicum en peterselie) erop en een eetlepel zure room.   Als je de soep warm wilt eten warm je hem langzaam op en dien ook op met de kruiden en de lepel zure room erop.   Enjoy!

Voedingswaarde per persoon
Eiwit 11,5 gr
Natrium 15 mg
Kalium 470 mg
Fosfor 60 mg
Vet 10,5 gr

Woensdag de 5^de dag dat mijn bloeddruk erg goed was! De onderdruk steeds onder de 80! Dat is gewoon erg mooi! Wel een hele hoge hartslag als gevolg van de training van gister. Hierna met de trein naar het LUMC; geen problemen of zieke mensen tegenover me. Daar aangekomen geprikt en urine ingeleverd. Hierna kon ik gelijk door naar de arts voor gesprek. Deze gesprekken bestaan uit 3 dingen. Hoe gaat het. Hoe zijn je waardes. Heb je nog medicijnen nodig. Alles zag er goed uit. Maar de laatste keer was er 24 uur bloeddrukmeting gedaan. Hieruit bleek dat ik gedurende de dag toch nog redelijk hoog met bloeddruk zit. Daarom mocht ik (nog) niet stoppen met een bloeddrukpil. Maar omdat mijn nacht bloeddruk erg mooi was wordt er mogelijk een 2^de keer 24 uur lang bloeddruk gemeten.

Op de weg terug viel ik echt in een dip … de eerste keer iets minders op de weg. Het is niet slecht het is jammer… Thuis bleef ik heel erg bleh! Totdat ik samen met mijn ouders en vriendin naar mijn huis ging om te klussen! Ja, ik heb een nieuw eigen huis! Zaterdag om 12 uur komen mijn vrienden schilderen! Zelf mag/kan ik niet veel doen behalve dan alles klaar zetten en zorgen dat ze doorkunnen. Het ging enorm hard! We zijn veel verder dan ik van te voren gedacht had! Geweldig maar nu eerst 2 dagen rust!

Verjaardag
Dit zou een feestweek gaan worden! Waarom? Nou, maandag was ik jarig! 26 jaar geworden, een leeftijd die ik niet zou hebben gehaald zonder wetenschap en die ik niet in deze staat zou kunnen hebben meegemaakt zonder mijn vader! J Wauw en schrikbarend om te beseffen. We zijn de stad ingegaan om te kijken naar een koelkast. Een goede, grote, hygiënische koelkast. Waarbij vooral gelet op het lang goed hygiënisch kunnen houden van groenten en vlees. Toen ik hier met een verkoper over sprak zei hij: ‘’Dan moet je deze koelkast hebben, maar stuur ik je eerst naar de showroom want daar weten ze precies wat je dan moet hebben.’’ Nou dat was ook echt zo! Die man leek wel alles te weten van wat ik nodig had en wist werkelijk alles van koelkasten!

Vrijdag eerst naar de ontspanningsmasseur! Cadeau van mijn ouders! Heel erg raar weer op mijn buik liggen en dat iemand er zachtjes op loop te duwen. Het duurde ook wel even voordat ik echt kon ontspannen, maar uiteindelijk was het echt heerlijk! Rustig aan gefietst naar huis, lekker windje mee en thuis… stress! Toen ik ging zitten om mijn medicijnen in het doosje te doen stortte ik in. Pfff moeie benen, moe hoofd.

Zaterdag de grote dag! Eerst ‘s ochtends de koelkast geleverd. Ze waren mooi op tijd alleen ze hadden de koelkast anders vervoerd dan ze hadden gezegd. Hierdoor moest hij 24 uur lang staan voordat hij aan kon. Jammer, maar niets aan te doen. Hierna de statafels gehaald en de barkrukken bij mijn zusje. Alles in de berging en naar huis, rusten. Ik heb toen 2 uur geslapen en ik had het nodig ook.  Hierna naar mijn huis om alle boodschappen, taart, stoelen, tafels naar boven te brengen. Hierbij geweldige hulp van een vriend, zus, mijn ouders en vriendin. Ik stond boven in de keuken en verdeelde alle dingen en bracht ze het laatste stukje. Binnen een uur waren we klaar. En konden de ballonnen opgeblazen worden en alles klaargezet worden.

Het feest staat in het teken van 4 dingen. Mijn nieuwe huis, dat de 3 maanden voorbij zijn, dat alles na een heftige periode weer goed gaat, dat ik 26 ben geworden en iedereen bedanken voor hun steun in die tijd! Bij de ingang van mijn huis stond een grote tafel met een pot voor donaties aan de Nierstichting en folders voor donor te worden. Om 8 uur begon het en gelijk al veel mensen binnen, er zouden rond de 40 mensen komen. Geweldig, ik had niet zoveel mensen verwacht! Het was echt gezellig en het deed veel met me om zoveel mensen te zien. Het is altijd jammer dat je ¾ van de mensen niet zoveel kan spreken als ik zou willen. De avond vloog voorbij, maar rond 22.30 merkte ik dat het vele lopen en praten hun tol begonnen te eisen. Langzamerhand ging het kaarsje uit. Om 23.30 ging het echt uit en vroeg ik de gasten om te vertrekken zodat ik naar mijn bed kon. Alle gasten die er nog waren hebben toen nog geholpen met opruimen en de tafels en stoelen naar beneden brengen. Die moet ik maandag gaan opruimen.

Het was echt magisch het feest en heeft me echt heel veel goed gedaan! Ik was zo blij om mensen te kunnen spreken die ik alleen nog maar via sociale media op de hoogte kon houden of bedanken.

Zondag was een dag van rust. Na het nemen van mijn pillen om 8 uur en 8.30 weer mijn bed in gekropen en pas weer om half 12 wakker geworden. Ik voelde me nog moe en duf… Pfff het hakt er wel in. Hierna genoten van een fietstochtje en een wandeling om het wedt ( meertje). Wat een geweldig weer! Op het moment ben ik wel moe, maar echt voldaan van deze week.

De ervaringen van mijn vader
De afgelopen week stond in het kader van 3 belangrijke zaken. Het is drie maanden gelden dat de niertransplantatie heeft plaatsgevonden. Het was de week van rust. Ik had vakantie. De voorjaarsvakantie. Deze week heeft Tim de sleutel van zijn huisje gekregen en we hebben deze week het een en ander opgeknapt. Schuren, verven en wat al niet meer.
Ik merk dat ik weer wat meer energie krijg en het ook langer kan volhouden. Een stuk fietsen, winkelen in de stad met af en toe even zitten en daarna weer terug fietsen gaat me goed af. Kan dan ’s avonds ook nog wel het een en ander geconcentreerd doen. Dus volgens mij gaan we de goede kant op.
Deze week ook voorbereidingen gedaan voor de klas die ik weer les ga geven. Ze moeten over 2 maanden klaar zijn voor hun examen wiskunde voor de vmbo-t. Dus dat wordt werken voor ze. Ik merk dat ik anders over werk denk door alles wat er gebeurd is en dat vinden ik en mijn omgeving goed.

Verder de gehele dag ongewild rustig aan moeten doen. Bij het minste of geringste een hartslag van hoog! Bij het meten ’s ochtends was hij 114… waar hij normaal tussen de 75 en de 85 zit. De nadelen van in het rood lopen gister… Bleeeh!! Stom gedoe. Vroeg naar bed maar! Ik moet echt beter gaan opletten wat ik doe en hoe ik mijn dagen invul! Vannacht wel goed in slaap gevallen!!

Dinsdag was het stukken beter! Nog niet zoals het was, maar stukken beter! M’n hartslag was redelijk normaal: 89 bij de meting. De hele dag rustig aan gedaan. In de middag ging ik lekker een stukje fietsen! Camera mee mocht er iets zijn wat de moeite waard is te fotograferen… Ik was nog geen 15 minuten rustig fietsend de deur uit of een lekke achterband! Nee toch, mega irritant. Wil je eindelijk wat doen… Opgehaald door m’n pa met de auto … een beetje een baaldag dit … maar wel 1 in het teken van bijkomen.

Na een goede nacht toch weer wakker geworden met een hoge hartslag! Pfff gelijk maar kijken naar mijn waardes. Alles perfect, zelfs mijn hartslag… hij voelt alleen zo hoog! Na douche en trap op en trap af weer gekeken hartslag 125 …pff te hoog, niet lekker hoog! Gaat dat echt nog wel naar beneden ooit? Vandaag wel weer lekker naar buiten fietsen samen met m’n pa en ook lekker door de stad gebanjerd.
De nacht was een ander verhaal. Ik zat erdoorheen, ik was kapot! Ik wou niet meer, het voelde allemaal alsof ik het niet meer aankon dat eindelijk na 7 maanden van ziek zijn, transplantatie en revalideren mijn wil gebroken was. Dat de deur die mij overeind hield nu open gevlogen was en alle shit over me uitgooide. Bleeeh! Alles raakte me alles was teveel… Toch nog goed met mijn vriendin kunnen bellen en een heel stuk rustiger kunnen slapen!

Donderdag Yehaaa wat een verschil met gister(nacht). Ik voelde me sterk en goed! Vandaag ga ik kijken naar mogelijk mijn nieuwe kamer! Ik heb er zin in! Het voelde allemaal wel lekker, maar ergens tussen mijn oren sluimerde de gedachten van niet teveel niet teveel doen. De woning was mooi en groot! Veel van wat ik in een woning wil zit erin! Het staat niet te ver van de stad en heeft ook Ov in de buurt! Nou perfect toch! Ik moet voor morgen 12 uur beslissen wat ik wil… Ondanks alles is het wel twijfelen … is het niet teveel, te duur of te groot. Ik ga er een heerlijk nachtje over slapen!

Vrijdag: Ik heb de woning genomen en ik sta eerste op de lijst dus 90% zeker dat ik hem krijg. Het was een week van ups en downs.. Maar uiteindelijk wel een goed gevoel over!

Woensdag was het controledag in Leiden. Maar ook de dag dat ik zou horen of ik zou overstappen op nieuwe medicijnen vanwege de studie waar ik aan mee doe. Hiervoor moesten ze wel eerst nog wat testjes doen. Na 3 keer hadden ze genoeg goede gegevens, nu konden we richting de arts voor het gesprek over mijn bloedwaardes (Mijn zoutgehalte was perfect! 6 gram of 104 mmol). Mijn bloeddruk was ook perfect 123 over 77! Dit is pas de 3de keer dat de onderdruk onder de 80 is! Verder zag het er ook allemaal goed uit. Ik kreeg echter ook te horen dat ik in de controlegroep zat voor de studie, ergens erg jammer want ik heb wel bijwerkingen van de prograft. Trillende handen en af en toe zweethandjes. Maar ik ben wel blij dat ik m’n oude, vertrouwde medicijnen houd. Ik weet hier de bijwerkingen van. Het is het meest gebruikte medicijn als afstotingsonderdrukker. Na een kop thee kreeg ik een belletje van het onderzoeksbureau. Dat ik nog een 24-uurs bloeddrukmeter om moest hebben. Dus weer terug naar de nierafdeling en dat ding maar gelijk om. Dan ben ik er morgen vanaf! Pfff wat een stom ding is dat, het gaat af om de 15 minuten en beweeg je een beetje pompt hij hem gelijk nog voller op! Toen was het tijd om naar maatschappelijk werk te gaan. Om te kijken hoe het gaat in me koppie. Dit vanwege toch wel het piekeren wat ik doe en het gevangen voelen. In je eigen wereld van veiligheid en ook het onvermogen om bepaalde dingen uit handen te geven. Tijdens het gesprek bleek (wat ik zelf al had bedacht en gemerkt) dat sinds ik weer mag sporten en autorijden en fietsen, ik veel meer buiten mijn eigen wereld kom en lekker weer dingen ga doen buiten. Hierdoor kan ik het piekeren ook veel beter onder controle houden en meer relativeren. Oftewel, het voelt enorm prettig!

Vrijdagochtend lekker opgestaan, even gerelaxt en toen op de crosstrainer! 15 minuten proberen m’n hartslag onder controle te houden! Dit lukte perfect! Zo, dat is een lekker begin van de dag! Hierna op de fiets met m’n pa meegegaan naar zijn werk even zijn collega’s gedag zeggen en laten zien waarvoor hij nu al een tijd lang thuis zit. Op de terugweg even langs het dialysecentrum gegaan waar ik 3 maanden lang gedialyseerd werd. Leuk om iedereen te zien en te laten zien dat alles goed gaat! Nou, het gaat zo lekker vandaag dat ik denk dat ik nog maar even door de stad heen cross! Kijken voor mijn nieuwe kamer en gewoon even rondbanjeren door de sneeuw. Een heerlijke dag. Echter aan het einde van de dag weer het bekende geril, het gevoel dat ik nog maar half aanwezig was… Toch teveel gedaan.. Maar ik had nooit verwacht dat ik vandaag zoveel kon doen!

Zaterdag begon heerlijk!! Op de crosstrainer gestaan en jawel 20 minuten lang!!! Yeehaa verdubbeling van het begin! De gehele tijd mijn hartslag mooi onder de 160 kunnen houden met wel de juiste snelheid (volgends de crosstrainer 27.1 a 27.7 km/pu lijkt mij een beetje onwaarschijnlijk). Na 18 minuten schoot m’n hartslag wel wat omhoog dat is dus echt de grens van conditie en opbouw! Maar wat heerlijk! Ik hou van de sneeuw maar het mag nu echt wel lente gaan worden, heerlijk weer naar buiten rennen. Dat is toch echt het echte werk. Zwaarder (door de weerstand van de grond en wind en weer) dat wel dus het zal me ook wel tegenvallen, maar kom maar op!

De Ervaringen van m’n vader
Op 30 november 2011 heb ik een nier gedoneerd aan mijn zoon, Tim (25 jaar) die plotseling nierfalen kreeg. Na een goede voorlichting vanuit het LUMC  en uitgebreide screening op naar de operatie. Natuurlijk ben je zenuwachtig als de dag er is. En dat was sneller dan we dachten. 15 december zou de dag worden, het werd 30 november. Van de dag van de operatie weet ik nog weinig, mijn zoon heeft me naar de operatie kamer begeleid. Daar hebben we afscheid genomen. De dag erna zagen we elkaar weer voor het eerst. Bed aan bed, “hoe gaat het met jou?”, “Wel goed en met jou?”,” Ook wel goed.”
De donderdag kwam om door het bezoek en alle andere aandacht die ik kreeg. ’s Avonds voelde ik me wat beter dan ’s morgens. Even uit bed bengelen met je benen. Door de morfine wel wat licht in het hoofd.
Vrijdag lekker gedoucht, ik moest daarbij geholpen worden. Echt stevig op mijn benen stond ik niet. Dit kwam deels door de morfine en de narcose werd mij verteld.

Na het ochtend ritueel even op bed liggen, komt je zoon zo je kamer binnen lopen. FANTASTISCH was dit. Even lekker gekletst en toen ging hij weer naar zijn eigen plekje. Hij was moe van het stukje lopen, maar wel voldaan. Ik had op dat moment geen puf om zo een stukje te lopen. ’s Middags wel wat rond gelopen. ’s Avonds na het avondeten genoeg puf om naar Tim te lopen. Het was 2 minuten lopen en voor mij 4 minuten slenteren. De volgende morgen ontslagen uit het ziekenhuis. Elke bobbel in de weg was voelbaar.
Thuis lekker liggen op de bank. Het herstel kon beginnen. Voorspeld was dat ik de eerste weken voor oud vuil op de bank zou liggen. Dat viel mee, het waren de eerste drie dagen. Het herstel ging de eerste drie weken sneller dan men gezegd had. Ik kon meer en voelde me goed. Tijdens de eerste controle na 3 weken zag alles er goed uit. De nier werkte goed, dat bleek uit de waarden. De volgende drie weken vond ik het herstel traag gaan. Ik wilde meer dan dat mijn lichaam aankon. Na die tijd ging het beter al vloog bij inspanning mijn hartslag omhoog en was ik daarna moe. Bij de controle van 9 weken bleek dat ik te veel van mijzelf vroeg. Ik wilde te snel terwijl mijn lichaam nog protesteerde. Weer bleek uit de waarden dat de nier goed zijn best deed.
Ik mag weer van alles doen als ik maar goed naar mijn lichaam luister. We hebben de trainingen voor de marathon van New York in 2013 gestart. In de 8e en 9e week van ons herstel zijn we begonnen, eerst 670 meter later uitgebreid naar 1,25 km waarvan je dan doodop bent.

Deze week voelde ik me goed, ben woensdag, donderdag en vrijdag enkele uren naar school geweest. Dit was indrukwekkend en vermoeiend. Donderdag heb ik een lesuur bijgewoond. Het kwam bij mij als druk over en na 40 minuten had ik barstende hoofdpijn en ben de klas uitgegaan. Die zelfde middag moest ik bij de arbo-arts verschijnen en bespreken hoe ik zou re-integreren.  Zelf had ik gedacht om begin maart weer volledig te gaan werken, de arts had daar toch andere gedachten over. Na mijn verhaal gehoord te hebben zei hij dat ik hooguit voor 50% mag beginnen in maart. Ik moet eerst veel meer energie verzamelen. Dit viel mij een beetje tegen, mijn omgeving vindt het juist goed dat ook een arts zegt eerst rustig aan te moeten gaan beginnen.
Op school de volgende dag met mijn leidinggevende besproken en volgende week gaan we kijken hoe we die 50% gaan invullen de eerste tijd. Welke klas of klassen ik weer les ga geven en wat ik er eventueel naast ga doen.
Vrijdag weer op de crosstrainer gestaan. Na 15 minuten gestopt. Mijn hartslag was weer opgelopen tot 158 en de herstelhartslag in 1 minuut was 3 slagen, jeetje wordt het dan nooit beter. Na twee minuten gelukkig 40 herstelslagen. Er is verbetering. Zaterdag eveneens op de crosstrainer gestaan. Ging goed, wat langzamer getrapt waardoor de hartslag niet erg snel opliep. 20 Minuten kunnen volhouden, herstel hartslag in 2 minuten was nu 42 slagen.  We gaan vooruit!!!!!!!!
Na zo een inspanning komt er niet veel meer uit mijn handen. Wat lopen gaat nog wel, maar iets intensief en geconcentreerd doen is er even niet bij. De arbo-arts had gelijk, ik moet echt van nul beginnen en rustig opbouwen.

Het heeft ze toen 23 uur gekost om met 2 infusen mijn bloeddruk naar goede waardes te krijgen. Hier bleek ook dat ik 4 tot 5 liter vocht had vastgehouden. Op 29 augustus kreeg ik te horen dat ik een nierpatiënt was met een nierfunctie van 5% en er volgde een nooddialyse. Ik heb een agressieve vorm van IgA-nefropathie (ziekte van Berger).
Het is hard gegaan: eerder was ik namelijk bloeddonor en was er bij deze controles met zijn bloeddruk niks mis. Gelukkig ging ook het vervolg snel. Op 16 november heb ik te horen gekregen dat ik een nier van mijn vader zou ontvangen en de transplantatie is ook al uitgevoerd, op 30 november 2011.

En de revalidatie? Nu ik en mijn vader allebei moeten herstellen, zijn we alsnog, of misschien wel juist, van plan om samen de marathon van New York te lopen.

Week 8
20 januari 2012 t/m 26 januari
Mijn week begon heerlijk met 2 wat luie dagen, lekker wennen aan mijn lichaam en lekker rusten. Ik voel me goed, zin om los te gaan deze week! Me geen gevangen ijsbeer meer te voelen. Ook al is het luieren en relaxen ook lekker! Nog even en ik mag sporten, nog even en ik mag weer gaan tillen en doen! Heerlijk zin in, verheug ik me op! Eigenlijk heb ik dat al sinds ik te horen heb gekregen dat ik getransplanteerd zou worden. Om weer te knallen en er voor te gaan! De waardes van m’n lichaam (bloeddruk,hartslag, gewicht) stabiliseren zich. M’n hartslag en bloeddruk lijken toch nog wat hoog te blijven maar dit komt door de medicijnen.

Woensdag was het weer controledag. Bij het bezoek aan m’n arts werd mij verteld dat alle waardes er goed uitzagen. Het zoutgehalte in m’n bloed is een heel stuk beter dan in het begin. Het was nu ongeveer 9 gram en het zou eigenlijk rond de 6 maximaal mogen zitten. Na het vorige bezoek was m’n zout 14 gram. Dus een mooie verbetering maar er zit nog meer in.
Ik vroeg aan de arts of ik weer wat meer mocht doen zoals tillen en sporten. Ze gaf aan dat ik dat mocht, zolang ik goed naar mijn lichaam luisterde en niet gelijk 20 kilo ging tillen. Ik mocht ook gewoon gaan hardlopen! Helemaal goed nieuws, de weg naar de marathon kan worden ingeslagen!

Na het bezoek aan het ziekenhuis gegeten bij mijn vriendin en wel weer gespannen. Rottig gevoel, ik moet er echt mee om leren gaan op een manier! Maar hoe? Ik ben nooit echt een denker geweest over wat ik moet doen of meenemen. Ik genoot van het flierefluiten, gaan en zien wat ervan komt. Nu blijf ik nadenken: heb ik m’n medicijnen mee, moet ik nog iets doen, hoe is de hygiëne daar of is er niet iemand daar ziek? Het flierefluiten kan niet meer in de mate dat ik deed, maar gelukkig kan het nog wel en kan ik 90% doen van wat vroeger kon.

Vrijdag de grote dag! Vandaag ga ik voor het eerst weer hardlopen met mijn vader! Geweldig, we gaan voor een rondje van 700 meter en we zien wel hoever we kunnen hardlopen en hoeveel we moeten lopen. Tijdens mijn dialyses lukte het mij nog maar om 400 meter hardlopend vol te houden. Dit heb ik in die 3 maanden weten uit te bouwen naar 1 km.
Dus ‘s middag is het droog, beetje zon! Omkleden en gaan! Nou eerst moest mijn hardslagband opladen. Dus even wachten totdat hij wat was opgeladen.
Hierna aangezet en naar het startpunt gegaan. Klaar voor de start is pang!

De eerste stappen zo lekker maar gespannen, de eerste keer weer rennen, wat onwerkelijk! We waren beiden enorm gespannen en dat was ook echt te zien aan de manier waarop we liepen. Heel gespannen, zelfs een beetje verkrampt. Doet de wond geen pijn, gebeuren er geen rare dingen?
Na een paar meter voelde het zo heerlijk en een blik op mijn horloge liet me zien dat ik zelfs redelijk snel liep en dat m’n hartslag nog redelijk goed was! Heerlijk … m’n spieren bewegen, het voelt erg vreemd maar echt weer goed! Voor we het wisten waren we voorbij de 400 meter! Geweldig, lekker doorgaan het gaat goed, m’n hartslag stijgt wel maar niet drastisch. 680 meter! Klaar! Gewoon in 1 keer gelopen, wat een overwinning!  4,5 maand nadat ik 20km kon lopen, loop ik nu 700 meter en het voelt als een enorme overwinning! Voor ons allebei was het een geweldige ervaring.
De rest van de dag merkte ik wel dat mijn benen wat gedaan hadden maar het voelt erg lekker en ik heb nog energie over voor een lekkere dag.
Op naar de komende trainingen en de komende weken! Ik heb er steeds meer zin in!

Week 9
Hopelijk heeft iedereen alle kou, sneeuw en vertragingen overleefd deze week! Ik gelukkig wel en heb genoten van de winterse taferelen van auto’s die slippend een bruggetje op willen. Fietsers die vol door de bochten slippen en de triomfantelijke glimlach als ze blijven staan! Sneeuw en echt winters weer brengt toch echt veel moois mee.

Niks 2 luie dagen deze keer! Maar een halve luie dag! Maandag eerst naar body worlds gegaan met m’n meisje en een vriendin van haar! Lekker gaan kijken hoe de nieren in een lijf liggen en hoe de rest van je spieren en organen erbij liggen. Wat een enorm mooie tentoonstelling. Bijzonder en erg vreemd als je er teveel over nadenkt. Maar wel veel te zien. De rest van de dag veel bezig geweest met programmeren.
Dinsdag is een totaal andere dag! Niets stil zitten, we gaan sporten we gaan dingen doen! Oftewel dinsdag naar de sportschool met mijn pa! ‘t Is me wat te koud buiten! Brrrr! Voor wat cardio trainingen. Eerst omkleden en lekker lostrappen op een fietsje. Rustig aan, geen verhoogde hartslag, gewoon lekker die spieren los! Oe dat voelt goed! Hierna een 10 minuten op de cross trainer daar gestaan lekker wat meer op een tempo en ook lekker het bovenlichaam meenemen. Erna even wat rust kop thee en even gepraat met een paar mensen. Toen was het tijd voor het hoofddoel van onze trip op de loopband! Het plan was aanzetten en kijken hoever je komt. Nou dat ging verbazend lekker, eerst een minuut rustig aan lopen temp 6 km/uur hierna verhogen naar de 9km/u. Goed tempo, hartslag gaat rustig omhoog maar wat zo irritant is als je op een loopband loopt en 1m93 bent, je loopt constant tegen de beugel voor je! Dus een klein stapje harder zodat ik wat verder naar achter loop 10 km/u. Heerlijk  gaat goed! Na 3 minuten piep piep tril tril mijn horloge! Hartslag te hoog 166.  M’n hartslag horloge staat ingesteld dat het een waarschuwing geeft bij een hartslag boven de 165 mag (85%)(Dit op aanraden van de arts). Dus weer rustig terug naar de 9km/u. M’n hartslag zakt een klein beetje maar na 4 minuten weer een piepend en zeurend horloge bleh! Ik wil weer gewoon voluit kunnen gaan! Nog even, nog even!  Maar ik loop weer en langzaam aan schuiven we steeds verder naar een km. Nog 100 piep piep…meter nog 50 piep piep trrrrrillll… Gehaald! De eerste kilomter zit erop 8 minuten en 14 seconden! Geen wereldrecord maar ik voel me heerlijk en toch maar een kilometer! Yeeeehaaa! Nu rustig uitlopen hartslag naar beneden. Uiteindelijk hebben ik en mijn pa 1 kilometer en 200 meter hardgelopen. Hartslag op de loopband. Hierna nog even uitgewandeld een redelijk herstel hartslag van 25.

Zo nu lekker gaan douche daar… douche mensen… naakt zweet … bacteriën … Ploing daar is het duiveltje! Let op jezelf Tim, was je goed en let op je eigen hygiëne! Alles ging goed geen wandelende schimmelbom of wat dan ook tegen gekomen. De rest van de dag lekker bezig geweest maar wel echt gevoeld dat ik wat met m’n benen heb gedaan. Branderig en vaag gevoel erin maar dat hoort er lekker bij!

Donderdag, tja donderdag had ik het op mijn heupen ik wou lekker hardlopen! Lekker buiten! Heerlijk kijken of we (mijn pa en ik) buiten ook een kilometer kunnen halen! Dus warm aankleden nog warmer aankleden. Raar ik was nooit een koukleum maar nu lijk ik er verdacht veel op! Samen naar buiten brrrrr!! Koud maar o zo lekker! Op de heenweg best harde tegenwind en koud op je gezicht, gloeiende oren. We waren nog geen 100 meter onderweg en ja hoor piep piep trrrril. Daar gaan we weer! Het rare was alleen dat m’n hartslag overal heen schoot. Boven de 165 onder de 160 boven de 170 onder de 150. Er was geen mooie opbouw o.i.d. Erg raar, ik voelde me ook snel moe en afgemat… oh oh… zo begon het deels ook toen ik de eerste keer ziek werd. Na 630 meter was het klaar. Horloge stil even lopen even rustig aan. Een minuut wachten op m’n herstel hartslag… 20 … laag … pff het is gewoon geen goeie dag denk ik.  Hierna weer begonnen met lopen voor hetzelfde stuk terug. En nu verassend en gelukkig een heel goed oplopende hartslag met een kleine piek erin (ik schrok van iets, geen idee meer wat). Ik was kapot na die laatste 630 meter! Hardloop gegevens;  buiten in de koude Brrr.
Ik had alleen wat last van het 1500 meter kuchje…niets ernstigs dus schrik niet. Schaatsers zijn er wel bekend mee, voor de anderen zal ik het even laten uitleggen. (Mark Tuitert:  “ik heb wel degelijk last van een 1500 meter kuch. Tijdens een 1500 meter neemt je lichaam geen zuurstof op. Na de race zet je lijf alles open om maar zoveel zuurstof op te nemen. Maar op dat moment kan je niets met die zuurstof waardoor je enorm begint te hoesten. Het voelt alsof je hele borstkas trilt en je hebt een enorm branderig en pijnlijk gevoel in je longen.”).
Thuis aangekomen even rustig zitten m’n hartslag onder controle en douche warm worden! Pfff dit was misschien wel een te grote inspanning. De wind, de kou en een niet al te beste nacht. De gehele dag trillende brandende benen gehad. Meh maar het voelde wel heerlijk buiten! Pas s’avonds was mijn lichaam weer een heel stuk rustiger… hopelijk geen spierpijn morgen!

Zondag na een heerlijk zondagse brunch op de cross trainer! M’n plan voor vandaag! 10 minuten lang m’n hartslag onder de 165 houden! Nou het ging perfect! Het ging zelfs zo lekker dat ik 15 minuten ben gegaan. Na 10 minuten raakte ik 1x de 166. De eerste zweetdruppels kwamen ook weer! Dat is lang geleden zeg echte zweetdruppels! Hartslag; Home Trainer. ‘s Middags kwamen mijn vrienden langs. Lekker spelletjes gespeeld gepraat en gelachen… Aan het einde merkte ik dat het toch wel wat teveel was geweest vandaag… Ik was rillerig, moe en niet geconcentreerd. Jammer maar wel goed om te weten voor als ik weer ga werken dat ik echt rustig aan moet opbouwen!
Zo weer een hele week voorbij met allemaal heerlijke dingen. De naargeestige gedachten lijken een beetje naar de achtergrond te verdwijnen. Ik heb ze nog wel maar minder en kan er beter mee omgaan. Er is nog steeds wel een angst voor afstoting en problemen met mijn nier maar het zijn allemaal dingen waar ik iets mee kan of waar ik me overheen kan zetten.

Vreemd hoe sommige dingen van vroeger zo bijzonder kunnen zijn. Eerste zweet, eerste sneeuw, eerste keer weer in de kou buiten lopen. Emotievol, hoopvol en heerlijk!
Ik hoop dat iedereen ondanks alle stress en drukte ervan heeft kunnen genieten, zo niet, pak een warme kop chocomel en kijk dan nog even naar buiten.

In mijn recept gebruik ik tarwebloem en volkorenmeel maar je kan natuurlijk eindeloos variëren. In plaats van volkorenmeel kan je roggemeel gebruiken, of deels volkorenmeel deels roggemeel, of maak eens maïsbrood met tarwebloem en maïsmeel of wat denk je van speltmeel? Kijk eens bij een molen in de buurt wat voor soorten die verkopen en varieer er op los.
Ik snap dat het veel werk lijkt en het kost inderdaad wel tijd maar het resultaat is heerlijk zelfgebakken zoutarm brood wat je prima kan invriezen dus het is het zeker waard om eens een luie zondag voor op te offeren. Nou ja, brood maken bestaat best veel uit wachten dus hoewel het in uren wel veel tijd kost ben je niet continue bezig.

Ingrediënten voor 2 grote broden of 4 kleinere broodjes:
Pre-ferment
- 240 gram water op kamertemperatuur
- 200 gram bloem
- 40 gram volkorenbloem
- 2 gram gedroogde gist
 
En zo maak je het:
Meng de bloem, het gist en het water in een kom met een lepel door elkaar en dek de kom af. Zet op een tochtvrije plaats gedurende 8-15 uur. Dat ziet er dan ongeveer zo uit na een uur of 12:

Als je het deeg gaat maken doe je de overige ingrediënten erbij, namelijk:
- 200 ml water op kamertemperatuur
- 4 gram gedroogde gist
- 500 gram bloem (ik gebruikte dit keer 300 gram bloem en 200 gram volkorenmeel)
 
Meng dit alles goed door elkaar en kneed het deeg gedurende een minuut of 10. Dit kan met de hand natuurlijk maar je kan ook een machine gebruiken. Vorm na een minuut of 10 kneden een bal van het deeg, vet lichtjes in met een olie (zonnebloem of olijfolie bijvoorbeeld) en plaats in een ruime kom die je ook lichtjes ingevet hebt. Dek af en zet op een tochtvrije plaats weg gedurende een uur.
(Na het uur kan je verder gaan met het brood maken maar ik laat het meestal nog een tweede keer rijzen, dit komt de textuur van het brood echt ten goede. Mocht je het nog eens willen laten rijzen druk je met je vingers zachtjes de lucht uit het deeg, vorm weer tot een bal en zet weer afgedekt weg voor een uur.)
Als het deeg klaar is maak je van het deeg nu 2 (of meer) delen en maak er weer bolletjes van die je afdekt met wat bakpapier en 10 minuutjes laat liggen. Haal de bakplaat uit de oven en verwarm de oven voor op 230 graden. Zet een bakblik onderin de oven om mee op te warmen, daar doe je straks water in om extra stoom te creëren. Na die 10 minuten kun je er verschillende dingen mee doen.
Je kan het deeg stevig opbollen en in een rijsmandje leggen (de mooie bolle kant naar beneden)  die je flink bebloemd hebt.  Je kan dit ook in een vergiet doen. Leg een theedoek in een vergiet en bebloem die stevig. Leg de bol deeg hier dan in en dek af met een theedoek.  Of je vormt er een bol van die je op de bakplaat laat rijzen. Je kan er ook een zogeheten “batard” van vormen, zie het filmpje voor uitleg.
http://www.youtube.com/watch?v=HcENyn6uO-M
(In het filmpje legt ze het op het einde in een rijsmandje, dit hoeft niet als je dit niet hebt. Leg het deeg na het vormen gewoon op een licht bebloemd bakpapier en dek af).
Hoe je het ook gevormd hebt, laat het deeg nu nog zeker 45 minuten rijzen tot het in volume verdubbeld is.
Leg het deeg op de bakplaat met de goede kant boven (de kant zonder naden) en snij het in met een scherp mes. Niet te diep, ongeveer een halve cm. En bestuif nog met wat bloem.
Schuif de bakplaat in de oven en giet wat koud water in het bakblik. Doe snel de deur dicht. Na 2 minuten kun je wat water in de oven sproeien (op de zijwanden en de deur) en doe weer snel de deur dicht.
Na 20 minuten verlaag je de temperatuur naar 200 graden, trek het bakpapier onder het brood vandaan en bak het brood af in 15 minuten. Het brood is klaar als het hol klinkt als je er op klopt aan de onderkant.
 
Laat grotendeels afkoelen op een rek voor je het eet. En geniet daarna van je eigen heerlijke zelfgebakken zoutarme brood!
(Om in te vriezen; als het brood afgekoeld is wikkel je hem helemaal in pastic folie zodat het brood goed verpakt is. Vries nu in. Om te eten: haal een uur voor je het wilt eten uit de vriezer, pak het uit en laat ontdooien. Verwarm de oven voor op 100 graden en verwarm het brood gedurende 20 minuutjes.)
 
Enjoy!
Voedingswaarde per brood (deeg gedeeld door 2)
Eiwit 48 gr
Natrium 13,45 mg
Kalium 1055 mg
Fosfor 744 mg
Vet 13 gr

Ik vond dat het tijd was om te toetsen of mijn conditie weer vergelijkbaar was met mijn conditie voor de operatie. Het begin van het parcours cirkelde door Egmond heen, een gezellige sfeer in Egmond zorgde ervoor dat ik niet bezig was met de kilometers. Mijn buddy gaf regelmatig aan welke snelheid we liepen (thanks Henk!). Voor ik het wist draaiden we het strand op, een heerlijke wind in de rug zorgde ervoor dat het genieten was op het strand, 8 kilometer lang. Ik was bang dat mijn snelheid op het strand ver terug zou vallen maar dat was gelukkig niet zo. In de duinen ging het voorspoedig tot kilometer 16 a 17. Toen kreeg ik het zwaar. Ik wisselde steeds vaker van tempo. Mijn benen wilden niet meer en daardoor zakte mijn snelheid naar beneden, maar ik wilde zo graag een betere tijd lopen dan de vorige halve marathon…. Aan het einde nog een aantal kilometer door Egmond heen en voor mijn gevoel een sprint, maar in werkelijkheid was het dat niet. Moe maar zeer voldaan kwam ik aan in 2 uur en 4 minuten.

De conditie van mijn moeder is enorm verbeterd. Ze is nu veel actiever en is in staat om een heel drukke week te hebben met huishouden, oppassen op kleinkinderen en veel uitjes. Kortom, ik ben terug op mijn oude niveau van voor de operatie en mijn moeder is veel beter dan voor de operatie!! En daar deden we het natuurlijk voor…